Jak w 30 dni narysować realistyczny, podobny portret, z którego będzie Pan lub Pani dumny, nawet jeśli uważa Pan lub Pani, że nie ma talentu.

Proszę czytać dalej, jeśli chodzi Panu lub Pani o to, żeby:

• Narysować twarz naprawdę podobną do modela, uchwycić spojrzenie i wyraz, zamiast „dziecięcego rysunku”, który nie przypomina nikogo.
• Wreszcie zrozumieć, dlaczego w Pana lub Pani rysunkach „coś się nie zgadza”, choć nie wiadomo co, i poprawić to w kilka minut zamiast zaczynać wszystko od nowa.
• Iść za jasną metodą, we właściwej kolejności, jeden rysunek dziennie, zamiast skakać z jednego poradnika na drugi i nigdy nie posuwać się do przodu.
• Pewnego dnia podarować bliskiej osobie portret narysowany własnoręcznie i usłyszeć zdziwione: „Chwila, ty to zrobiłeś?”.
• Zrobić postęp w 30 dni, bez wrodzonego daru i bez drogich materiałów, tym, co od dawna leży w szufladzie.
• Zdobyć umiejętność, którą wielu uważa za zarezerwowaną dla „uzdolnionych”, i która na zawsze zmienia spojrzenie na świat.

Od: Camille Renard
Nauczycielka rysunku i twórczyni metody The Pencil Method.
Miejsce: Lyon, Francja.

Szanowna Pani, Szanowny Panie,

Jeśli od dawna marzy Pan lub Pani o tym, żeby wziąć ołówek i zobaczyć, jak pod ręką powstaje prawdziwy rysunek, to jedno jest już wiadome: umieć oddać to, co się widzi, jest wszystkim. To różnica między frustrującym bazgrołem, który znika na dnie szuflady, a rysunkiem, który chce się pokazać, podarować, oprawić.

A jednak: jeśli próbował Pan lub Pani nauczyć się tego samodzielnie, z pewnością wciąż wracały te same rady:

• „Po prostu musisz więcej ćwiczyć”. Więc zapełnia się całe bloki. Ale więcej ćwiczenia nie wystarczy: powtarza się bez końca te same niewidoczne błędy, a bazgroł zostaje bazgrołem, nawet powtórzony tysiąc razy.
• „Oglądaj poradniki, wszystko jest za darmo”. Pochłania się setki godzin wideo. Ale poradnik pokazuje rękę, która w przyspieszeniu rysuje piękny efekt. Widać metę, nigdy prawdziwą mechanikę startu.
• „To dar, albo się go ma, albo nie”. A ponieważ rysunki nie wychodzą, w końcu przychodzi wniosek, że urodziło się po złej stronie granicy.

Efekt: patrzy Pan lub Pani na przedmiot albo twarz, widzi go dokładnie, a ręka i tak nie potrafi go oddać. Spędza się godzinę nad rysunkiem i „coś się nie zgadza”, choć nie wiadomo co. Przestaje się pokazywać swoje rysunki. A kupione materiały śpią w szafie.

Jeśli to brzmi znajomo, proszę zapamiętać jedno, bo to zmienia wszystko:

„Po prostu nie masz do tego talentu”.

Proszę pozwolić, że opowiem, jak to się u mnie zaczęło, bo prawdopodobnie odnajdzie się Pan lub Pani w tej historii.

Miałam może osiem albo dziewięć lat. W szkole mieliśmy narysować konia. Starałam się najlepiej, jak umiałam. Koleżanka z ławki zajrzała na moją kartkę i wybuchnęła śmiechem: „A co to niby jest?”. Potem nauczycielka powiedziała mimochodem, bez złośliwości, jak rzecz oczywistą: „Po prostu nie masz do tego talentu. Skup się na czymś innym”.

Nigdy więcej nie rysowałam przy kimkolwiek. Odłożyłam to pragnienie w kąt głowy, z etykietką „nie dla mnie”. Przez dwadzieścia lat mocno wierzyłam, że rysunek jest darem: albo się go ma, albo nie, a ja go nie miałam.

Potem pewnego dnia, już jako dorosła, wpadł mi w ręce szkicownik przyjaciółki. Portrety ołówkiem tak żywe, że wyglądały jak fotografie. Niemal z zazdrością zapytałam: „Jak ty to robisz? Zawsze tak umiałaś?”. Uśmiechnęła się: „Wcale nie. Byłam beznadziejna. To czysta obserwacja. Tego się uczy”.

„Tego się uczy”. Te trzy słowa przywróciły całe pragnienie, które pogrzebałam jako dziecko.

Więc zaczęłam od nowa, po kryjomu, wieczorami. Zrobiłam to, co robią wszyscy: kupiłam materiały, dużo materiałów. Potem rzuciłam się na poradniki, setki godzin. Ponieważ jestem metodyczna, wykonywałam każdy krok co do litery.

Ale efekt zawsze rozczarowywał. Rysowałam jabłko, a ono nie wyglądało jak jabłko. Rysowałam twarz i zawsze było w niej „to coś, co się nie zgadzało”: oko za wysoko, nos za szeroki, przekrzywiona głowa. Spędzałam godziny nad kartką, na darmo. Pewnego wieczoru odłożyłam ołówek i o mało nie schowałam wszystkiego na zawsze. Mieli rację od początku, to nie było dla mnie.

Wtedy coś zwróciło moją uwagę. Porównując nieudane rysunki z wyjściową fotografią, zobaczyłam coś dziwnego: narysowałam nie zdjęcie, tylko wyobrażenie, jakie sobie o nim zrobiłam. Kiedy rysowałam oko, nie rysowałam prawdziwego kształtu przed sobą: rysowałam mały symbol „oko”, odłożony w mojej głowie od dzieciństwa. I tak było ze wszystkim.

Nie rysowałam tego, co widziałam. Rysowałam to, co wydawało mi się, że widzę.

To jest prawdziwy problem. Nie moja ręka, nie moje materiały, nie brak daru. Nikt nie nauczył mnie wyłączać tych symboli i WIDZIEĆ to, co naprawdę tam było: proste bryły, kąty, plamy światła i cienia. W dniu, w którym to zrozumiałam, wszystko się odwróciło. Jabłko stało się prawdziwym jabłkiem. Twarz stała się prawdziwą twarzą. Pierwszy raz w życiu narysowałam trafnie.

W tym momencie miałam dwie możliwości

Możliwość nr 1 nie była żadną możliwością: nazywała się „wciąż to samo”, a to samo nie prowadziło donikąd. Powiedziałam sobie więc: jeśli powtarzanie nie wystarczy, to zrozumiem, DLACZEGO nie wychodzi. Rozłożyłam na części metody rysowników akademickich, próbowałam, zaczynałam od nowa, porównywałam, aż wyodrębniłam to, co stanowi różnicę między rysunkiem podobnym do modela a rysunkiem nieudanym.

Wniosek był krystalicznie jasny: realistyczny rysunek opiera się nie na ręce, tylko na oku, na sposobie patrzenia na temat, rozkładania go i odbudowywania we właściwej kolejności. Wszystko to zebrałam w jedną metodę, żeby oszczędzić Panu i Pani lat, które ja straciłam.

Metoda The Pencil Method: nie rysuje się tego, co wydaje się, że się widzi, rysuje się to, co widać naprawdę

Z tych lat praktyki i nauczania wyrosła metoda oparta na jednej zasadzie przewodniej, prostej do wypowiedzenia, a zmieniającej wszystko:

Gdy raz przyswoi się tę zasadę, realistyczny rysunek przestaje być tajemnicą „uzdolnionych”. Staje się ciągiem jasnych kroków, za którymi każdy może pójść, we właściwej kolejności. Właśnie przez nie prowadzi ta metoda:

• Nauczyć się widzieć. Symbole zostają wyłączone. Uczy się Pan lub Pani dostrzegać to, co naprawdę leży przed oczami: kontury, kąty, przestrzenie między rzeczami, a nie wyobrażenie o nich.
• Budować z prostych brył. Wszystko sprowadza się do koła, sześcianu, walca, owalu. Rozkłada się każdy temat na klocki, które już się umie narysować.
• Sprawdzać proporcje. Kilka punktów pomiarowych pozwala wykryć i poprawić błąd, zanim wszystko zepsuje. „Coś się nie zgadza” znika.
• Kłaść walory i światło. Tutaj rodzi się realizm. Modeluje się cieniem i światłem. Rysunek nabiera bryłowatości i zdaje się wychodzić z kartki.
• Złożyć portret. Wszystkie umiejętności spotykają się w jednej twarzy, a potem w pierwszym pełnym realistycznym portrecie.

To różnica między szarpaniem się a posuwaniem do przodu. A ta droga mieści się w 30 dniach, po kilka minut dziennie i przy zwykłym ołówku.

Proszę sobie przez chwilę wyobrazić ...

• Wziąć ołówek, spojrzeć na zdjęcie albo na twarz i zobaczyć, jak pod ręką powstaje prawdziwy rysunek, bez stresu i bez frustracji.
• Rysować wieczorem dla odprężenia, 15 minut tylko dla siebie, z dala od ekranów, tak jak inni ćwiczą jogę albo medytują.
• Podarować bliskiej osobie portret narysowany własnoręcznie i wyczytać w jej oczach, że nie może w to uwierzyć.
• Widzieć świat inaczej: wszędzie zauważać światło, kształty i cienie, bo wreszcie patrzy się oczami rysownika.

Dobra wiadomość: Panu i Pani też się uda

Przez ostatnie lata uczyłam tej metody zupełnie początkujących, ludzi przekonanych, że „nigdy nie umieli utrzymać ołówka”. I za każdym razem stwierdzałam to samo:

• Dar nie jest do niczego potrzebny.
• Nie trzeba być artystą.
• Nie trzeba żadnego szczególnego talentu.

Sama byłam pełna wątpliwości. Uważałam się za pozbawioną talentu. Wierzyłam, że rysunek nie jest dla mnie. O mało wszystkiego nie rzuciłam. A jednak: gdy tylko pokazano mi, jak się WIDZI, wszystko się zmieniło. Dziś moim zadaniem jest przekazać Panu i Pani dokładnie tę drogę, krok po kroku, żeby oszczędzić lat, które ja straciłam.

A teraz proszę pozwolić, że zadam jedno pytanie ...

Jak wyglądałoby Pana lub Pani życie, gdyby wreszcie umiał Pan lub Pani rysować?

Przez długi czas zachowywałam tę metodę dla uczestników moich zajęć w pracowni. Ale żeby pomóc większej liczbie osób, które tak jak ja uważały się za „pozbawione talentu”, postanowiłam zebrać wszystko w jednej prostej książce.

Wszystkie kroki, we właściwej kolejności. Wszystkie błędy, których Panu i Pani oszczędzam. Cała mechanika, której nikt nie ma czasu pokazać początkującym.